نوری آفتاب از تو می تابد آسمانی ستاره، افتخار مهربانی ات زمینی بر هبوط آدم حوایی بر خواستن بشریت ایمانی بر کفر من و نخواستنت کفری دیگر.

نیامدی وشب من بسی سیاه تر است

میان دیده ی من انتظار آه تر است

تو یوسفی و من آن چشمهای یعقوبم

شکنجه گاه من از دوری تو چاه تر است

گلایه کرده ام!!! عفوم کن ودراین سودا

زبان به شکوه گشودم اگر گناه تر است

گدای مصلحت عاشقی اگر باشم

مقام شامخم از پادشاه شاه تر است

خیال _ وصلت بین من است ودلبری ات

همین سیاهی شب بهتر و پگاه تر است.

نادراحدزاده